Stanisław Moniuszko – życie i twórczość

Kim był Stanisław Moniuszko?

Jeśli zapytać przypadkową osobę (w Polsce albo za granicą), z jakimi twórcami muzyki poważnej kojarzy pan/pani nasz kraj, z pewnością pierwsze padłoby nazwisko Fryderyka Chopina. A dalej? – dopytujemy. Pada wówczas (choć niestety nie zawsze) nazwisko Stanisława Moniuszki. Nieodmiennie zajmuje on drugą w pozycję rankingu polskich kompozytorów, depcząc po piętach wielkiemu fortepianiście. Dlaczego tak jest? Autor „Halki” może także być ikoną.

Biografia Moniuszki obfituje w wydarzenia dramatyczne, frapujące i sama w sobie stanowi intrygującą opowieść. Z kolei dzieła Moniuszki miały uznaną renomę jeszcze za życia kompozytora. Pełne rozmaitych nastrojów, inwencji melodycznej, pomysłowości. Jak na prawdziwego artystę przystało. Przez lata nazbierało się sporo ciekawostek o Moniuszce. Uzupełniają nam one obraz tego niezwykłego człowieka, czynią jego portret nieco niejednoznacznym, ale przez to – o ileż bardziej fascynującym.

Pieśni Moniuszki to – by tak powiedzieć – znak firmowy artysty. Napisał ich dużo ponad dwieście. Ale jest przecież znany jest także z wielu baletów, kantat, operetek. Jego najbardziej znane dzieła z tego zakresu to „Straszny dwór” i „Prząśniczka”. Nie możemy również zapomnieć o arcydziele sceny operowej – „operze Halka”.

Kompozytor zmarł w roku 1872 i od tego czasu jego twórczość wciąż jest niezmiernie ważna dla melomanów w Polsce, ale i w innych krajach. Najpierw był zapis nutowy, potem płyty winylowe, wreszcie – krążki CD. Dziś,w dobie Internetu, możemy wysłuchać jego kompozycji nawet bez nośnika. Moniuszko – mp3 to oferta Internetowa skierowana do wszystkich tych, którzy chcą poznać jego dzieło przed zakupem oryginalnego kompaktu.

Czołowe postaci nauki, polityki i kultury danego kraju mogą liczyć na wdzięczność rodaków (bardzo często – pośmiertną), która wyraża się w organizowaniu różnego rodzaju konferencji, budowaniu pomników, czy otwieraniu ważnych placówek noszących imię i nazwisko artysty/polityka/naukowca. Autor „Halki” z pewnością zasłużył na tę wdzięczność. Właśnie dlatego władze miasta Gdańsk kształcą przyszłych muzyków w Akademii Muzycznej im. Stanisława Moniuszki.

Stanisław Moniuszko to jeden z najbardziej znanych polskich kompozytorów. Był także dyrygentem, pedagogiem oraz organistą. Dzieła Moniuszki są bardzo liczne – napisał między innymi 268 pieśni. Oprócz tego wiele oper („Halka”, „Sen Wieszcza”, „Flis”, „Rokiczana”, „Hrabina”, „Verbum nobile”, „Straszny dwór”, „Paria”, „Trea”), baletów („Monte Christo”, „Na kwterunku”, „Filge szatana”), operetek („Loteria”, „Żółta szlafmyca”, „Jawnuta”, „Betty”, „Beata”, „Nocleg w Apeninach”), a także: kantaty, msze…

Urodził się niedaleko Mińska, 5 maja 1819 roku. Jego ojcem służył w wojsku Napoleona, matka – miała węgierskie pochodzenie. Pierwszym nauczycielem Stasia była matka, która uczyła go gry na fortepianie (zobacz ciekawostki o Moniuszce). Później rodzina przeniosła się w do Warszawy, gdzie ośmiolatek zaczął naukę pod okiem Augusta Freyera (organista w kościele św. Trójcy), później do Mińska. Tam nauczycielem był Czesław Stefanowicz.

W 1837 [przyszły kompozytor wyjechał na studia do Berlina, gdzie uczył się trzy lata. Odwiedził między innymi Wiedeń, gdzie poznał trendy zachodniej muzyki operowej, a także pracował jako korepetytor chórów. Lata ciężkiej pracy zaowocowały pierwszymi kompozycjami wydanymi właśnie w Berlinie.

Moniuszko wrócił jednak do Polski, a konkretnie Wilna, gdzie się ożenił (z Aleksandrą Mullerówną), założył rodzinę (dziesięcioro dzieci) i podjął pracę pedagoga, organisty i organizatora życia muzycznego w mieście. W 1858 roku zwiedził Europę. Poznał wówczas Bedricha Smetanę, Rossiniego, Aubera i Gounoda. Zaczął być sławny, gdy wydano jego pieśni, które dzięki swojemu bardzo polskiemu charakterowi i emocjonalności trafiały do szerokich mas. Talent i umiejętności, a także sława, zadecydowały, że artysta przeniósł się z Wilna do Warszawy, aby zostać tam dyrygentem opery. Od 1864 pełnił jednocześnie z tą funkcją obowiązki wykładowcy w Instytucie Muzycznym w Warszawie.

Okres powstania styczniowego był bardzo niekorzystny dla recepcji twórczości kompozytora w Polsce. Mało kto interesował się słuchaniem muzyki w okresie walki narodowowyzwoleńczej. Artysta poważnie się zadłużył. Jednocześnie, poza granicami kraju, jego sława rosła. W 1872 roku zmarł nagle, na atak serca. Miał 53 lata. Jego pogrzeb był narodową manifestacją. Pochowano go na warszawskich Powązkach.

 

Twórczość kompozytora

Jak mówi biografia Moniuszki, kompozytor żył 53 lata. Przez ten czas napisał sporo, był twórcą niezwykle płodnym, w dojrzałym okresie nie przydarzyła mu się żadna, wyraźnie słaba kompozycja muzyczna. Przeglądając spis jego dokonań, oczywistym staje się fakt, że przejawiał szczególną predylekcję do form wokalnych.

Napisał ponad 200 pieśni. Zebrano je w 12 „Śpiewnikach domowych”. Były to dzieła przeznaczone do wykonywania przez nieszkolone głosy, mające zacieśniać więzy rodzinne i podnosić poziom tak zwanego „domowego śpiewu”. Dalsze zeszyty (nie wydano wszystkich za życia kompozytora) przynoszą już jednak trudniejsze pieśni, wymagające odpowiedniego treningu wokalnego.

Następną formą jest oczywiście opera. Opera „Halka” to najbardziej znane dokonanie Moniuszki. Przede wszystkim dzięki jej premierze w Warszawie został nazwany później twórcą polskiej opery. Co zadecydowało o sukcesie? Oczywiście, świetna muzyka. Liczne arie, doskonałe oponowanie scen zbiorowych. Przejmująca historia uwiedzionej dziewczyny. I oczywiście – akcenty polskie. Atmosfera polskości nie przeszkodziła jednak „Halce” podbić świata. Co więcej, grywają ją nawet poza granicami Starego Kontynentu. Innym sukcesem w dziedzinie opery jest oczywiście „Straszny dwór”. Historia jest w przypadku tego dzieła lżejsza, dowcipna, a przy tym – pełna uroku i dobrej muzyki.

Nie sposób zapomnieć również o baletach, kantatach, operetkach. Jeśli chodzi o te pierwsze, to wybijają się przede wszystkim trzy kompozycje. Pełen werwy i temperamentu „Monte Christo” (rzecz jasna, na podstawie powieści Dumasa), jednoaktowy „Na kwaterunku” oraz „Figle szatana”. Ciekawa to kompozycja, nie tylko ze względu na to, że Moniuszko był tylko jej współautorem (razem z Adamem Münchheimerem). Partytura zaginęła, po latach została zrekonstruowana przez Rafała Augustyna, skrócona w stosunku do oryginału (któremu już podczas premiery zarzucano dłużyzny). W roli głównej: diablica usiłująca pokrzyżować szyki zakochanej parze.

Kantaty nie są liczne, ale pełne uroku. Tekstu dostarczył Mickiewicz i Kraszewski. Co zaś do operetek, to z pewnością zainteresują niejednego konesera dobrej muzyki. Pozostają one w cieniu wielkich dokonań operowych. Warto sobie je odświeżyć (szczególnie „Beatę” i „Nocleg w Karpatach”).

 

Pieśni Stanisława Moniuszki

W biografii Moniuszki aż gęsto jest od dat. Dat wydania kolejnych dzieł. Zmarły w wieku 53 lat kompozytor był twórcą niezwykle płodnym. Najważniejszą grupą dzieł Moniuszki są oczywiście pieśni. Zdzisław Jachimecki utrzymuje, że jest ich 267, jednakże inni autorzy naliczyli ich ponad 300. Zebrano je w 12 zeszytach, z czego tylko 6 pierwszych wydano za życia Moniuszki.

Znawcy przedmiotu mówią przede wszystkim o pionierskim charakterze działalności kompozytora. Przed nim – za wyjątkiem kilku pieśni Chopina, Kurpińskiego i Lipińskiego, a także naśladownictw z utworów włoskich – nie było na polskim gruncie dzieł tego rodzaju. A zatem rok 1838 jest przełomowy dla muzyki naszego kraju – wtedy bowiem wydano I zeszyt „Śpiewników domowych”.

Jakie cele artystyczne stawiał sobie młody kompozytor? Chciał kultywować, ale i podnieść poziom tak zwanego „śpiewu domowego”. W związku z tym pierwsze zeszyty przynosiły utwory łatwe do zaśpiewania. Rozpowszechniła się opinia, ze wielkość Moniuszki tkwi właśnie w tej prostocie, jak również w umiejętności złączenia tekstu z muzyką, tak aby ta druga idealnie obrazowała warstwę tekstową. Jeśli jednak przyjrzymy się utworom z dalszych lat, włączanych do kolejnych „Zeszytów…”, to szybko zdamy sobie sprawy, że wymagania wokalne rosły. Moniuszko oczywiście dalej pisał utwory, które niećwiczony głos może bez problemu zaśpiewać/ewentualnie zanucić, ale pojawiało się coraz więcej pieśni wymagających. Nie tylko głosowo.

Umiejętność interpretacji tekstu jest kluczowa. Jak pokazują organizowane obecnie konkursy, nie wszyscy są w posiadaniu tej umiejętności i wykonują je operowo. Błąd.

Jakie teksty wybierał Moniuszko? Oczywiście, polskich autorów (miedzy innymi Mickiewicza, Chodźki, Odyńca i Kraszewskiego) oraz zagranicznych (na przykład Goethego, choć w tłumaczeniu Mickiewicza). Dokonania kompozytora w dziedzinie wokalistyki znajdowały uznanie w Wilnie, Warszawie i Petersburgu. „Tygodnik petersburski” napisał nawet, że gdyby uznano w pełni talent Moniuszki, nikt w Polsce nie zazdrościły Niemcom takich tuzów w dziedzinie kompozycji jak Franz Schubert (między innymi genialny „Król elfów” do tekstu Goethego) i Felixa Mendelssohna-Bartoldy’ego („Neue Liebe”, tekstu dostarczył Heinrich Heine).

 

Balety, kantaty, operetki

W twórczości Moniuszki bardzo ważną pozycję – choć nie tak ważną jak na przykład opera „Halka” – zajmują balety. Napisał ich trzy:

1. „Monte Christo” (z roku 1866) – dzieło, które porywa do dziś. Połączenie tradycyjnych polskich tańców z gorącymi rytmami rodem z Hiszpanii, do tego popisy solistów i sceny zbiorowe. Tytuł nie może mylić. Balet powstał na podstawie sztandarowej powieści Alexande’a Dumasa i opowiada o miłości, sprawiedliwości, przyjaźni i walce o utracony honor.

2. „Na kwaterunku” (dwa lata później) – balet jednoaktowy;

3. oraz „Figle szatana” (w 1870 roku). Ostanie dzieło to balet w sześciu obrazach, trzy z nich zilustrował muzyką kompozytor, zaś do trzech kolejnych – Adam Münchheimer. Oryginalna partytura zaginęła, ale została zrekonstruowana w latach 1984-84 przez Rafała Augustyna. Ten ostatni przyznaje, że muzyka jego autorstwa to jedna czwarta całości, podobnie jest z Moniuszką, natomiast najwięcej (bo połowa) nut wyszła spod pióra Münchheimera. Dzieło święciło triumfy w przeszłości, święci i dzisiaj. O czym traktuje? O młodej diablicy chcącej pokrzyżować plany zakochanych.

Kompozytor napisał także kilka kantat. Są to ”

1. cztery „Litanie Ostrobramskie” (powstałe w latach 1843-1855) na głosy solowe, chór mieszany, orkiestrę lub fortepian, wysoko oceniane;

2.„Milda” z roku 1848 (za tekst posłużyły fragmenty „Witoloraudy” Józefa Ignacego Kraszewskiego), kantata litewska na głosy solo, chór mieszany i orkiestrę.

3. „Nijoła” (ponownie tekst wyszedł spod pióra Kraszewskiego) napisana po 1848 roku,

4. „Widma” z 1852 roku na podstawie „Dziadów części II” Adama Mickiewicza.

5. Teksty wieszcza wykorzystał także Moniuszko ilustrując swoją muzyką „Sonety krymskie” (osiem z nich). Muzyka powstała w 1867 roku.

Operetki. Stworzył między innymi takie dzieła jak:

1. „Loteria” (w 1840 roku),

2. „Żółta szlafmyca” (w 1841 roku),

3. „Jawnuta” (w 1850 roku),

4. „Betty” (w 1852 roku),

5. „Beata” (powstała w 1870 albo rok później, premiera odbyła się na kilka miesięcy przed śmiercią kompozytora), do słów Jana Chęcińskiego. Jest to druga nie polska, bo dziejąca się na terenie Szwajcarii opera Moniuszki,

6. „Nocleg w Apeninach” (1839 rok). Autorem dzieła jest Aleksandrem Fredro. Operetka opowiada o młodej Rozynie, która zostaje porwana przez starego mężczyznę, ale później odbita przez zakochanego w niej młodzieńca, z którym bierze ślub.

 

„Straszny Dwór” i „Prząśniczka”

„Straszny Dwór” to inne arcydzieło kompozytora, żelazna pozycja, bez której nie ma nawet co mówić o twórczości Moniuszki. Libretta dostarczył Jan Chęciński. Muzyka powstawała dwuetapowo, najpierw do chwili wybuchu powstania styczniowego, później została przerwana. Moniuszko wrócił do niej po rozgromieniu wojsk powstańców przez Rosjan. Przyświecał mu podobny cel, co Sienkiewiczowi – pisał „ku pokrzepieniu serc”.

Można powiedzieć, ze fabuła opery to „Śluby panieńskie” Fredry a rebour. W „Strasznym dworze” dwóch kawalerów składa wieczystą przysięgę, ze nigdy się nie ożenią. Robią to ze względów patriotycznych (akcja ma miejsce w XII wieku). Ale ostatecznie, pod wpływem uroku dwóch dziewcząt, dochodzi do ślubów: Stefana z Hanną i Zbigniewa z Jadwigą.

Wielką rolę pełnią w dziele akcenty polskie. Opera wyróżnia się nie tylko świetną kompozycją scen zbiorowych, dobrą konstrukcją, imponującą inwencją melodyczną, ale również silnymi i wyrazistymi postaciami.

Ze względu na ograniczenia cenzury, po trzech przedstawieniach operę zdjęto z afisza. Także w czasach PRL grywano „Straszny dwór” w wersji „okrojonej”. Na szczęście teraz możemy cieszyć się w pełni arcydziełem kompozytora. Por raz kolejny Moniuszko napisał kilka znakomitych, wybijających się arii: „Kto z mych dziewek serce której”, „Ten zegar stary”, „Cisza dokoła, noc jasna, czyste niebo”, „Matko moja miła, po twym zgonie w ojca łonie skonał ten serdeczny śpiew”. Powstał również film w reżyserii Leonarda Buczkowskiego pod tym samym tytułem.

„Prząśniczka” nie jest operą, a utworem muzycznym, który Stanisław Moniuszko napisał najpierw na głos i fortepian. Opracowano jednak wersję na instrumenty dęte.

Pieśń opowiada o dziewczynie, której ukochany musiał wyjechać do Królewca. Dziewczyna została i – zgodnie z tytułem utworu – zajmowała się wyrobem nici wykorzystywanych później w dawnej Łodzi do wyrobu ubrań. Po trzech dniach zapomniała o ukochanym, nieobojętna na pozostałych na miejscu mężczyzn. Słowa napisał Jan Czeczot.

Co ciekawe, 29 lipca 1998 roku utwór ten stał się hejnałem Łodzi. Należy również do jednego z miejskich symboli. Hejnał jest wygrywany codziennie w południe, kompozycję Moniuszki można także usłyszeć na Placu Wolności (dźwięk ratuszowego zegara).

 

Opera „Halka”

Jednym z najjaśniejszych punktów twórczości Moniuszki jest opera „Halka”. Autorem libretta jest poeta, powieściopisarz i tłumacz Włodzimierz Wolski. Arcydzieło kompozytora miało najpierw dwa akty i w takiej formie zostało wystawione 1 stycznia 1848 roku w Wilnie (stąd pierwotna nazwa: „Halka wileńska”). Moniuszko stale podejmował próby wystawienia opery w Warszawie. Czyniono mu jednak trudności. Najczęściej wysuwano argument, że treść dzieła jest kontrowersyjna, a nawet rażąca.

Opowieść dotyczy bowiem wiejskiej dziewczyny uwiedzionej przez panicza Janusza. Gdy ten żeni się, porzucona kochanka pragnie najpierw podpalić kościół, później jednak zostawia dziecko w kapliczce i rzuca się do rzeki. Pomimo smutnej fabuły, przyjęcie czteroczęściowej, ostatecznej wersji opery, w Warszawie 1 stycznia 1858 roku – dało Moniuszce wiele radości. Po dziś dzień jest to dzieło najczęściej wystawiane na scenach oper polskich. Sam Teatr Wielki wystawił ją około dwóch tysięcy razy.
„Halka” to zbiór „hitów”. Najbardziej znane są arie: „Jako od wichru krzew połamany” i „Gdyby rannym słonkiem” Halki czy „Szumią jodły na gór szczycie” Jontka.

Co więcej, 1 stycznia 1858 roku uważa się z datę przełomową, otwierającą nową erę w dziejach polskiej opery. Moniuszko zarobił wtedy sporo pieniędzy, ponieważ w samym tylko 1958 odbyło się 35 przedstawień. Wszystkie bilety były wyprzedane.

Historia notuje imiona i nazwiska śpiewaczek, które stworzyły najbardziej przekonujące kreacje tytułowej Halki. Były to: Janina Korolewicz-Waydowa, Maria Mokrzycka, Antonina Kawecka, Alicja Dankowska, Maria Fołtyn, Barbara Zagórzanka. Zrozumienie muzyki i przejęcie się smutną historią nieszczęśliwej dziewczyny pozwoliło arcydziełu Moniuszki podbić nie tylko Polskę, ale i świat. Operę grano nie tylko w Europie, ale nawet na Hawanie czy Osace.

Na rynku istnieją także wersje DVD. Jedno z 1998 roku. Balet, chór, orkiestra należą do Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. Dyrygentem jest Antoni Wicherek. Wydawcą krążka: ZPR Records. Nowsza wersja, rok 2005. Chór, Balet, Orkiestra Opery we Wrocławiu pod batutą Ewy Michnik zrealizowali nagranie dla „DUX Recording Producers” w Warszawie. Płyt możemy szukać na stronach producenta, ale także w sklepach internetowych i tradycyjnych (muzycznych).

 

Ciekawostki o Moniuszce

Artyści stanowią niezwykle wdzięczny obiekt różnego rodzaju anegdot czy ciekawostek. Biografia Moniuszki, prócz wersji oficjalnej, kanonicznej, drukowanej w encyklopediach czy podręcznikach, ma także mniej znaną stronę. To pewne barwne szczegóły, czyniące nam postać kompozytora bliższą i bardziej żywą.

1. Jak się okazuje, Moniuszko to nie tylko twórca opery Narodowej, ale także postać drukowana od 1990 roku na banknocie o nominale 100 000 zł. Kolekcjonerzy z pewnością kojarzą ten banknot. Można go też zobaczyć w Internecie.

2. Nad rozwojem talentu syna, w pierwszym okresie, czuwała matka przyszłego autora „Halki”. Udzielała mu pierwszych lekcji gry na fortepianie oraz śpiewa mu „Śpiewy historyczne” Niemcewicza.

3. Co ciekawe, gdy chłopak dorósł i stał się poważanym panem Stanisławem, czyniono mu poważne trudności w wystawieniu jego największego dzieła. W liście do Józefa Sikorskiego skarżył się, że dyrektorzy opery ociągają się z wystawieniem jego magnum opus. Tymczasem, jak pisze dalej kompozytor, grupa amatorów usilnie zabiegała o to, aby wystawić dzieło poza Warszawą, na deskach teatru amatorskiego. Moniuszko się zgodził, co więcej, bardzo chwalił sobie chóry oraz głos aktora odgrywającego Jontka (uważał, że żaden Warszawiak tak nie zaśpiewa).

4. Kto chciałby zobaczyć pamiątki po artyście, musi odwiedzić Warszawskie Towarzystwo Muzyczne im. Stanisława Moniuszki.

5. Jest autorem nieukończonej, pisanej w roku 1872 opery „Trea”. W 1870 pisał razem z Adamem Münchheimerem balet „Figle szatana”. Muzykę od trzech obrazów skomponował Moniuszko, do trzech – Münchheimer. Niestety, partytura zaginęła. Dzieła rekonstrukcji podjął się w roku 1984 Rafał Augustyn.

6. Napisał muzykę do ośmiu „Sonetów krymskich” Adama Mickiewicza.

7. Jego pierwsze dzieła (trzy pieśni i balladę „Trzech Budrysów”) wydano podczas studiów kompozytora w Berlinie.

8. Aby podreperować rodzinny budżet, zaczął pisać operetki i pieśni. Zwłaszcza te drugie, bardzo polskie i pełne emocji, trafiały do słuchaczy.

9. Autorem libretta do „Halki” był Włodzimierz Wolski. Halka pierwotnie była nazwana „Halką wileńską”, ponieważ właśnie w Wielkie była po raz pierwszy wystawiona (w 1848 roku).

 

Akademia Muzyczna im. Stanisław Moniuszki

Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki w Gdańsku została założona bardzo dawno, bo w 1947 roku przez Stefana Śledzińskiego. Imię wielkiego kompozytora (sprawdź dzieła Moniuszki) zostało nadane w roku 1982. Wcześniejsza nazwa brzmiała: Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna.

W historii uczelni ważnymi wydarzeniami są przede wszystkim: przeniesienie akademii z Sopotu do Gdańska, stworzenie Biblioteki Główniej (udostępniającej zbiory książek naukowych i dydaktycznych) oraz utworzenie w roku 1972 własnego wydawnictwa. Wydało ono już około dwa tysiące prac o charakterze naukowym. Wśród pozycji można znaleźć: podręczniki, skrypty, cykle tematyczne (między innymi: „Muzyka fortepianowa”, „Organy i muzyka organowa”), monografie poświęcone dziełom wielkich kompozytorów (na przykład: Tadeusza Bairda, Beli Bartoka, Fryderyka Chopina).

Akademia może pochwalić się również „Studiem Nagrań Akademii Muzycznej”. Oprócz sal lekcyjnych najważniejszymi pomieszczeniami są oczywiście sale koncertowe. Akademia ma dwie: piękną Aulę o powierzchni trzystu metrów kwadratowych, w której pomieścić się może do trzystu osób oraz Salę koncertową na maksymalnie czterysta trzynaście osób. Niektóre budynki Akademii mieszczą się w dawnych koszarach. Główna jej siedziba znajduje się przy ulicy Łąkowej.

Pierwszym rektorem był Jan Ekier, zaś obecnym – Bogdan Kułakowski. Uczelnia może pochwalić się znanymi w Polsce (i na świecie) absolwentami. Pierwszy z nich to oczywiście Leszek Możdżer, pianista jazzowy, biorący udział w licznych projektach muzycznych o rożnym charakterze. Inni to między innymi: Szymon Kuran (skrzypek i muzyk jazzowy), Janusz Hajdun (pianista i kompozytor), Ewa Werka (wybitny mezzosopran), Waldemar Malicki (znany z telewizji pianista i satyryk).

Akademia składa się z czterech wydziałów: Wydziału Dyrygentury, Kompozycji i Teorii Muzyki; Wydziału Instrumentalnego; Wydziału Wokalno-aktorskiego (tutaj: śpiew solowy i musical); Wydziału Dyrygentury Chóralnej, Edukacji Muzycznej i Rytmiki. Studenci studiują w trybie stacjonarnym i niestacjonarnym; możliwe są również studia podyplomowe. Kształcą się na następujących kierunkach: dyrygentura, edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej, instrumentalistka, jazz i muzyka estradowa, kompozycja i teoria muzyki, wokalistyka, dyrygentura